สมองตัน

posted on 19 Apr 2011 12:04 by runjuku in AllStorY
 
  เวลาเดินไปจนเที่ยงเเล้ว   สมชายยังคงนั่งนิ่งอยู่หน้าจอคอมไม่ไหวติง ในสมองของเขาว่างเปล่า   ควันจากบุหรี่ลอยอ่อยอิงอยู่เหนือที่เขี่ย สมชายจ้องมองมันราวกับว่ากำลังตกอยู่ในภวังค์    มันแลดูคล้ายกลุ่มม่านอากาศสีขาวขุ่นที่ ลอยตัวโค้งก่อนที่จะหมุนวนอยุ่กลางอากาศ เเล้วค่อยๆแยกสลายหายไป
 
    ตึก  ตึก  ตึก 
 
   เเล้วนาทีนั้นความเงียบสงบก็คืบคลานเข้ามาในห้องเช่าห้องแคบๆของสมชายเมื่อกลุ่มควันก้อนสุดท้ายจางหายไป   เสียงนกที่นอกหน้าต่างหยุดร้อง แล้วพากันบินหนีไป    
 
  ตึก  ตึก  ตึก  
 
  เสียงเดินของเข็มนาฬิกา ตึก ตึก ตึก  ดูราวกับเสียงเดินลงส้นของใครสักคนหนึ่งที่กำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ  
 
 
   แล้วจู่ๆลมวูบใหญ่ไร้ที่มาก็พัดวูบเข้าปะทะหน้าของสมชายอย่างจัง
 
 
 
 
 
    ทุกสรรพเสียงหยุดนิ่ง  เงียบสงัด
 
    เเม้แต่เสียงนาฬิกาก็หยุดเงียบไป   สมชายได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของตัวเอง
 
     ชายหนุ่มค่อยๆเงยหน้ามองไปที่นาฬิกาที่ติดอยู่ข้างฝาผนัง   
 
      เข็มนาฬิกาหยุดนิ่งค้างอยู่ที่ เวลาเที่ยงตรง........
 
 
   สมชายหน้าซีด  ก่อนที่จะลุกพรวดขึ้นเดินตรงไปยังหน้าต่าง  
 
   ถนนหน้าหอว่างเปล่า ไม่มีรถราให้เห็น   ต้นไม้นิ่งไม่ไหวติง  บนท้องฟ้าไม่มีเเม้เเต่นกสักตัว  ก้อนเมฆไม่ขยับ
 
   สมชายเข่าอ่อน  สายตาหันไปที่ลิ้นชักข้างเตียงทันที
 
  "วันโลกาวินาศ......วันที่เวลาหยุดเดิน   ฉันอยู่ไม่ได้"
 
 
   สมชายค่อยๆเอื้อมมือที่สั่นเทาออกไป ดึงลิ้นชักให้เปิดออก    ของบ้างอย่างสีดำวาวอยู่ในห่อผ้า
 
   "ฉันอยู่ไม่ได้.....เวลาของฉันหยุดเดินเเล้ว"
 
   สมชายหันไปมองนาฬิกาที่หยุดเดินอีกครั้งเพื่อความเเน่ใจ  ก่อนที่จะก้มลงหยิบวัตถุสิ่งนั้นขึ้นมา
 
 
 
 ถ่านพานาโซนิค อัลคาไลท์  รุ่นประหยัดพลังงาน
 
 
 
EnD
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet